M25 jest jedną z najbardziej uczęszczanych autostrad w Europie. W zasadzie jest obwodnicą Londynu i tereny, które znajdują się w jej obrębie nazywane są Greater London. Jej długość to 117 mil (188,3 km).

Początki M25 sięgają jeszcze lat 40-tych ubiegłego wieku, kiedy to władze Londynu zaplanowały wybudowanie wokół miasta trzech obwodnic. Prace rozpoczęły się dopiero w 1973 roku i miały obejmowac dwie osobne obwodnice. Pierwszy odcinek został oddany w 1975 roku (J23 do 24) a drugi w 1976 (J6 do 8). W kolejnych etapach powstała reszta autostrady i oficjalne jej otwarcie jako jednej obwodnicy nastąpiło 29.10.1986 roku. Uroczystego przecięcia wstęgi dokonała sama Margaret Thatcher (ostatni odcinek zamykający obwodnicę był pomiędzy J22 a 23). Koszt budowy został wyceniony na 632 miliony funtów (koszt nie uwzględnia ceny wykupionych gruntów). 

Początkowo wiele odcinków M25 miało po 2 pasy ruchu, co w miarę wzrostu liczby pojazdów powodowało wzrost ilości korków. Rozpoczęto więc w wielu miejscach prace nad poszerzeniem autostrady do 3 lub 4 pasów. W chwili obecnej Highways Agency proponuje dalsze poszerzanie autostrady pomiędzy J5 i 6 oraz 16-30 do czterech pasów w każdym kierunku. Szacowany koszt tej przebudowy to 5 miliardów funtów.

 

M25 ze względu na to, że przypomina tor wyścigowy (upraszczając jest zamkniętym okręgiem) do końca lat 80-tych ubiegłego wieku była poligonem doświadczalnym i miejscem spotkań posiadaczy superszybkich samochodów. Cel był oczywiście jeden: pobicie rekordu okrążenia. Spotkania odbywały się nocą i panowie rajdowcy-wyścigowcy pobijali kolejne rekordy. Oficjalnych statystyk oczywiście nie ma ale wiadomo, że były osiągane czasy poniżej jednej godziny, co dawało średnią prędkość powyżej 188 km/h (łącznie z postojem i opłatą w Dartford). Nielegalne wyścigi skończyły się wraz z nadejściem lat 90-tych, kiedy to pojawiły się na M25 pierwsze fotoradary.

Ciekawostką na trasie M25 jest piękny most nazwany QE2 Bridge (Queen Elizabeth II Bridge), który łączy dwa brzegi Tamizy. Jego wysokość wynosi 137 metrów a długość 812 metrów. Długość drogi między pylonami to 450 metrów. Stalowe pylony wznoszą się na wysokość 84 metrów nad poziom drogi a sama droga przebiega nawet 65 metrów nad lustrem wody. Został otwarty w 1991 roku przez królową Elżbietę II. Przejeżdżając przez niego mamy możliwość podziwiania panoramy wschodniej części Londynu i koryta rzeki Tamizy.